I feel like if I died, no one would even notice.
choose life. choose a job.
choose a career. choose a family
choose a fucking big television.
choose washing machines, cars,
compact disc players, electrical tin openers.
choose good health,
low cholesterol and dental insurance
choose fixed-interest mortgage repayments
choose a starter home
choose your friends.
choose leisure wear and matching luggage.
choose a three-piece suite on hire purchase
in a range of fucking fabrics.choose your future. choose life.
choose rotting away at the end of it,
pissing your last in a miserable home…
that you’ve spawned to replace yourself.
nothing more than an embarrassment
to the selfish brats……that you’ve spawned to replace yourself.
choose your future. choose life.
- But why would i want to do a thing like that?
i chose not to choose life.i chose something else. and the reasons?
there are no reasons.
who needs reasons
when you’ve got beer?^this
Annie Hall, 1977. Dir. Woody Allen
Σε κάποια φάση της ζωής σου σίγουρα θα σταματήσεις εκεί που περπατάς στο δρόμο,θα κοιτάξεις λίγο ψηλότερα απο εκεί που κοιτούσες όλη αυτή την ώρα όσο περπατούσες.Ξαφνικά ίσως συνηδητοποιήσεις πως δεν κοιτούσες,δεν πειράζει.Όλοι έτσι κάνουμε.Σου περνάνε διάφορες σκέψεις αστραπιαία απο το μυαλό.Να πετάξεις τις σακούλες του σούπερ μάρκετ που κρατάς,να πετάξεις αυτό το χαρτοφύλακα που κοντεύει να γίνει ένα με το χέρι σου και έχεις σιχαθεί να τον βλέπεις,να παραβιάσεις λίγο τη καθημερινή ρουτίνα..Θέλεις να τρέξεις ανάμεσα σε όλο αυτό το πλήθος που κοιτάζει που πηγαίνει αλλα δεν ξέρει.Δεν έχει σημασία.Έτσι κι αλλιώς ούτε εσύ ξέρεις που θες να πας.Το μόνο που σκέφτεσαι είναι αυτή η αίσθηση ελευθερίας που σου λείπει.Θέλεις απλά να τρέξεις.Χωρίς να σε νοιάζει τίποτα απο το χθές.Σαν να έχεις μόλις γεννηθεί.Σαν να μην υπήρξαν ποτέ όλες αυτές οι απορίες,για το πώς είναι κανείς όταν είναι ελεύθερος; πώς αισθάνεται,πώς αντιλαμβάνεται το κόσμο γύρω του.Σαν να μην υπήρξε ποτέ κανένας ψυχαναγκασμός που σε οδήγησε εκεί.Αλλά να ήταν όλα μια πρωτοβουλία δικιά σου.Αυτούσια.Ορμόμενη απ’τα δικά σου νερά.
Κυριακή σήμερα και είναι απο αυτές τις μέρες τις παράξενες.Που ξυπνάς,σκέφτεσαι λίγο τη προηγούμενη μέρα και σηκώνεσαι.Φτάνεις στο παράθυρο και βλέπεις οτι έχει συννεφιά.Και πολύ κρυο.Αμέσως σε πιάνει ένα κλίμα νοσταλγίας και αρχίζεις να ταξιδεύεις.Πας πίσω,πας μπροστά.Σκέφτεσαι τι έχεις κάνει ή τι θα μπορούσες να είχες κάνει.Μπορεί να τα άλλαζες όλα,μπορεί και τίποτα.Στο μυαλό σου εκατοντάδες Αν συνοδεύονται απο ερωτηματικά.Εικόνες χαράς,λύπης,πόνου,ευχαρίστησης σε πλημμυρίζουν.Το προσωπό σου κάνει γριμάτσες και μορφασμούς,χαμογελάει αλλά εσύ δεν καταλαβαίνεις,γιατί ταξιδεύεις…
Μολις γυρισα απ’το κεντρο αστεγων κεραμεικου.Οτι και να δωσαμε,μπροστα στην αγαπη και τα χαμογελα που πηραμε,δεν ειναι τιποτα.Είναι τρομερό το ότι υπέρογκα ποσά συσσορεύονται σε τόσους τραπεζικούς λογαριασμούς,χιλιάδες προιόντα σαπίζουν σε αποθήκες και ράφια σούπερ μάρκετ,αλλά ωστόσο εξακολουθούν να πεθαίνουν ανθρώπινες ψυχές απο πείνα,δίψα και ΚΡΥΟ!Το κέντρο βρίσκεται στην οδό κωσταντινουπόλεως 30,στο κεραμεικό!Ας βοηθήσουμε και ακόμα καλύτερα να στηρίξουμε αυτή τη προσπάθια με οποιονδήποτε τρόπο είτε ρουχισμο,είτε φάρμακα και φαγητά είτε με τη παρουσία μας!!
Είναι περίπου πέντε και μισή.Εκεί που κοιμόμουν ξαφνικά πετάχτηκα.Το θέμα είναι οτι δεν έβλεπα κάποιον εφιάλτη,αλλα ακριβώς το αντίθετο.Έβλεπα κάτι πολύ όμορφο.Απ’οτι φαίνεται πλέον έχουμε αρχίσει και τρομάζουμε με αυτά και οχι με τους εφιάλτες.Και καθημερινά εξάλου φαίνεται αυτό.Τα άσχημα πράγματα είναι αυτα που υπερτερούν.Έτσι κάθε τι όμορφο,μας τρομάζει.Είναι που σπανίζει στις μέρες μας και έχουμε συνηθίσει μάλλον ή δε ξέρω.Δε συνεχίζω.Θέλω να φτιάξω ένα ζεστό τσάι και να ακούσω μουσική τώρα.Το πρώτο που θα βάλω και νομίζω στο repeat είναι το everloving του Moby.
